terça-feira, 17 de março de 2015

Le Mamco dévoile son musée itinérant à Dardagny (GE)

Le Musée d'art moderne et contemporain de Genève (Mamco) a inauguré samedi à Dardagny "Le Voyageur". Cette structure conçue pour les 20 ans de l'institution par l'artiste suisse Fabrice Gygi accueille un musée itinérant. Objectif: aller à la rencontre d'un public plus large.


Le Mamco prévoit six étapes dans le canton pour 2015, avec de nouvelles expositions sur chaque site. Pour Dardagny, dans la campagne genevoise, le Mamco a conçu l'exposition "L'Invention du paysage", avec 61 oeuvres de 17 artistes, toutes tirées de sa collection. La structure a été installée dans un champ, à côté du vignoble, avec la chaîne du Jura en arrière-plan.


Mesurant 212 mètres carrés, "Le Voyageur" est constitué d'une structure en aluminium sur laquelle est tendue une toile de bâche ultra résistante. Fabrice Gygi s'est inspiré des constructions temporaires qui accompagnent généralement les événements en Suisse, comme la Fête fédérale de lutte, a indiqué le Mamco. Il a collaboré avec l'architecte Tarramo Broennimann pour concrétiser son idée.


"Le Voyageur" restera à Dardagny jusqu'au 29 mars. Pendant ce temps, différentes activités - visites interactives, concert, conférences - seront proposées aux enfants et aux adultes. Et des guides seront présents durant les heures d'ouverture.


Ce musée itinérant sera en avril à Vernier et en mai à Cologny. Il traversera la frontière pour être monté à Annecy (F) du 24 juin à mi-juillet, avant de revenir dans le canton de Genève pour deux étapes supplémentaires.


fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.romandie.com/news/Le-Mamco-devoile-son-musee-itinerant-a-Dardagny-GE/574920.rom

www.mamco.ch

1928 թվականին հայերը նախագահ Altino որոշել է լողավազանում մինչեւ Որպեսզի աջակցել միմյանց նյութական եւ սրտառուչ ծրագրերի. -- Em 1928, os armênios de Presidente Altino decidiram congregar-se com a finalidade de auxiliarem uns aos outros nos planos material e afetivo. Realizaram uma reunião no dia 1º de maio, na qual foi constituída a "União Salmo Tzor de Presidente Altino"


Uma parte dos armênios recém chegados a São Paulo decidiu se dirigir a Osasco e a Presidente Altino, São Paulo, Brasil, que na época eram bairros da Capital, pois lá encontravam trabalho na Cerâmica Hervy e no Frigorífico Wilson, além de terrenos a preço baixo.






Em 1928, os armênios de Presidente Altino decidiram congregar-se com a finalidade de auxiliarem uns aos outros nos planos material e afetivo. Realizaram uma reunião no dia 1º de maio, na qual foram eleitos Keghan Karaghanian (presidente), Dikran Echrefian (vice-presidente), Hagop Guzelian (secretário), Sanazar Mardiros Lopoian (tesoureiro), Zefri Magdesian (bibliotecário), Tomas Kechichian e Arsen Bulbulian (conselheiros). Era constituída a "União Salmo Tzor de Presidente Altino".

A União era formada por moradores de Presidente Altino maiores de 18 anos. Tanto homens quanto mulheres podiam integrar-se a ela após residirem por seis meses no bairro, e não havia discriminação por convicções políticas ou religiosas. Por um ano, o integrante era um “membro ajudante”. Após este período, era avaliado para tornar-se membro efetivo, quando passava a ter direito de votar e de ser eleito.

A União era sustentada pelas mensalidades pagas pelos membros (três cruzeiros, na época), por doações e pela renda gerada por rifas, festas e apresentações.

Com uma festa em homenagem ao general Antranig, que reuniu todos os armênios de Presidente Altino, a União iniciou suas atividades. A arrecadação desta e de outras festas, acrescida das mensalidades e de doações, proporcionou a compra de um lote de 500 m2. O proprietário, que era a Cia. Cerâmica Industrial de Osasco, vendeu-o por um quinto do valor real. Pouco tempo depois foram adquiridos mais dois lotes, totalizando uma área de 1.500 m2. Esse terreno ficou provisoriamente em nome de quatro integrantes da União: Hagop Guzelian, Zefri Magdesian, Dikran Echrefian e Sanazar Mardiros Lopoian.

Em virtude de divergências, mudou-se, em uma reunião geral, o nome da União para “Sociedade Armênia de Presidente Altino”.

O espaço já havia sido adquirido. Faltava realizar o sonho de construir uma igreja. Após mais uma campanha de arrecadações, iniciou-se a construção. Em 4 de maio de 1930, o Padre Gabriel Samuelian abençoou a pedra fundamental do novo templo. Levantaram-se as paredes até a altura de um metro e meio, mas o dinheiro acabou. A Diretoria, então, pediu ajuda ao Sr. Vahram Keutenedjian, que prontamente enviou um engenheiro. Em oito dias chegaram os materiais de construção e os trabalhadores para terminar a obra, que pouco tempo depois seria concluída.

O Sr. Vahram recusou as homenagens que lhe queriam prestar, afirmando ter dado apenas uma pequena contribuição. Mesmo assim, ele foi homenageado: a primeira Igreja Armênia do Brasil recebeu o nome de seu pai, Meguerditch. Foi intitulada Igreja Apostólica Armênia São João Batista (Surp Hovhannês Meguerditch).

Quando a construção da igreja foi concluída, em 1932, a Sociedade Armênia de Presidente Altino foi encerrada e o povo elegeu uma nova comissão diretora, formada por Dicran Echrefian (presidente), Hagop Manuchaguian (secretário), e Sanazar Mardiros Lopoian, Hagop Guzelian, Arsen Bulbulian, Zefri Magdesian e Stephan Paladjian (conselheiros).

Já em 1932, quarenta e cinco alunos eram lá educados pelos professores Keghan Karahanian e Arshaluis Asdurian. Até 1946, a Igreja foi utilizada também como escola, 80 alunos possuíam uma professora de português e uma de armênio.

A consagração da Igreja aconteceu em 1941...

Em 1º de março de 1942 foi criada a SEC-MAPA (Sociedade Esportiva e Cultural - Mocidade Armênia de Presidente Altino). A Diretoria era composta por Abraão Manuchakian (Presidente), Arthur Charles Tchalekian, Artin Pochoglonian, Hatchadur Derderian, Nubar Kurkdjian, Avedis Seferian, Avedis Tchalekian, Harutiun Tavitian e Azat Parsekian.



Em maio de 1944, pelo voto secreto, foi eleita uma nova diretoria: Garabed Gudjenian (presidente), Vartkes Tavitian (secretário), Haigasun Chirinian (tesoureiro), e Gabriel Atchabahian, Dicran Echrefian, Sarkis Altebarmakian e Aram Seferian (conselheiros).



Em 1945 iniciou-se a construção de um edifício próprio para a escola, que veio a ser concluído em junho de 1946 sem o acabamento interno


fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.cao.org.br/origem.aspx

Mednarodni grafični likovni center je specializiran muzej in producent grafične in sodobne umetnosti, ki temelji na dediščini grafičnega bienala in na umetnosti tiska 20. stoletja. - The International Centre of Graphic Arts is a specialized museum and producer of printed and contemporary art, based on the heritage of the Biennial of Graphic Arts and 20th century art of printing.

PREDSTAVITEV


Mednarodni grafični likovni center je specializiran muzej in producent grafične in sodobne umetnosti, ki temelji na dediščini grafičnega bienala in na umetnosti tiska 20. stoletja. Mesto Ljubljana ga je na pobudo dolgoletnega vodje ljubljanskega grafičnega bienala in direktorja MGLC dr. Zorana Kržišnika ustanovilo 25. decembra 1986. 


MGLC že od začetka opravlja številne dejavnosti, ki se med seboj prepletajo in dopolnjujejo. Hrani obsežno zbirko grafik in avtorskih knjig, nastalih po drugi svetovni vojni. Dela iz zbirke so na ogled v Študijskem kabinetu, na voljo je tudi javno dostopna knjižnica. 


Najprepoznavnejša dejavnost ustanove je grafični bienale, ki v svetu velja za najstarejšo grafično prireditev.








ABOUT MGLC




The International Centre of Graphic Arts is a specialized museum and producer of printed and contemporary art, based on the heritage of the Biennial of Graphic Arts and 20th century art of printing. MGLC was established on 25 December 1986 by the city of Ljubljana, upon the initiative of the longtime head of the Ljubljana Biennial of Graphic Arts and director of MGLC, dr. Zoran Kržišnik.




It has been the job of MGLC from the outset to perform a number of activities that are interrelated and complementary in their nature. It takes care of the extensive collection of prints and artists’ books produced after the Second World War. Works from the collection are available to view in the Study Room and are accompanied by a library accessible to the public. 




The institution’s most recognizable activity is the Biennial of Graphic Arts, which is known as the world’s oldest graphic arts event.
fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.mglc-lj.si/o_mglc/predstavitev

Cumhuriyet Müzesi - Ankara -

Binanın Tarihçesi Ankara Ulus meydanında bulunan I. Türkiye Büyük Millet Meclisi binasının inşaasına, 1915 yılında başlanmıştır.



Binanın Tarihçesi Ankara Ulus meydanında bulunan I. Türkiye Büyük Millet Meclisi binasının inşaasına, 1915 yılında başlanmıştır. 

İlkin İttihat ve Terakki Cemiyeti kulüp binası olarak tasarlanmış binanın planı evkaf mimarı Salim Bey tarafından yapılmış, inşasına ise kolordunun askeri mimarı Hasip Bey nezaret etmiştir. Türk mimari stilinde olan iki katlı binanın en belirgin özelliği duvarlarında Ankara taşı (ANDEZİT) kullanılmış olmasıdır. 

Meclisin, 23 Nisan 1920'de bu binada toplanması kararlaştırıldığında henüz bitirilmemiş olan bina, milli bir heyecanın eseri olarak milletin katkısıyla tamamlanmıştır. 23 Nisan 1920 ile 15 Ekim 1924 tarihleri arasında I. Türkiye Büyük Millet Meclisi olarak kullanılan bina daha sonra Cumhuriyet Halk Fırkası Genel Merkezi ve Hukuk Mektebi olarak işlevini sürdürmüş, 1952 yılında Maarif Vekaletine devredilmiş, 1957 yılında ise müzeye dönüştürülmek üzere çalışmalara başlanmıştır. 

Bina 23 Nisan 1961'de "Türkiye Büyük Millet Meclisi Müzesi" adıyla halkın ziyaretine açılmıştır. Atatürk'ün doğumunun 100. Yılını kutlama programı çerçevesinde, 1981 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı Eski Eserler ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından restorasyon Ve teşhir-tanzim çalışmaları sonucu 23 Nisan 1981 tarihinde "Kurtuluş Savaşı Müzesi" adıyla yeniden ziyarete açılmıştır. I. Türkiye Büyük Millet Meclisinin Açılışı 23 Nisan 1920'de Meclis etrafında binlerce kişi büyük bir kalabalık halinde Meclis'in açılışını beklemişlerdir. Gerekli törenlerden sonra Meclis 115 temsilci ile ilk toplantısını yapmıştır. 

Meclisin ilk açılış konuşmasını ise Meclis Başkanlığı'na seçilen en yaşlı üye Sinop Mebusu Şerif Bey gerçekleştirmiştir. "Saygı değer hazır bulunanlar; Hilafet ve hükümet merkezinin geçici kaydıyla yabancı kuvvetler tarafından işgal edildiği, bağımsızlığın her bakımdan kısıtlandığı bilinmektedir. Bu vaziyette baş eğmek, milletimizin kendisine teklif edilen yabancı esaretini kabul etmesi demektir. Ancak tam bağımsızlık ile yaşamak kararlılığında olan ezelden beri hür ve bağımsız yaşayan milletimiz bu esaretini kesin ve kararlı bir biçimde reddetmiş ve derhal vekillerini toplamaya başlayarak yüce Meclisini vücuda getirmiştir. Bu yüce Meclisin reisi sıfatıyla ve Allah'ın yardımıyla milletimizin iç ve dış tam bağımsızlığı dahilinde, geleceğini bizzat düzenleyerek ve bütün dünyaya ilan ederek Millet Meclisini açıyorum." 

Bu açılış konuşmasından sonra Ankara mebusu Mustafa Kemal söz alarak Meclisin hangi azalardan teşekkül edeceğine dair aşağıdaki açıklamayı yapmıştır. "Yüce Meclisiniz bildiğiniz gibi olağanüstü yetkilere sahip olarak yeniden seçilmiş saygıdeğer milletvekilleriyle, taarruz ve işgale uğramış saltanat merkezinden canlarını kurtararak buraya gelen saygıdeğer milletvekillerinden oluşmuştur. Kaçıp gelebilecek milletvekilleriyle birlikte bir yüce Meclisin meydana getirilmesi ancak yeni uygulanan seçim tarzıyla söz konusu olmuştur. Bu anda Meclisiniz yasal olarak toplanmış bulunmaktadır." 24 Nisan 1920 günü Meclis ikinci toplantısını yapmış ve Mustafa Kemal oybirliğiyle Meclis Başkanlığı’na seçilmiştir. Mustafa Kemal bu toplantıda uzun ve anlamlı bir konuşma yapmış, "Artık yüce meclisin üzerinde bir güç yoktur" diyerek meclisin önemini vurgulamıştır. Kurtuluş Savaşı, Gazi Mustafa Kemal'in başarılı yönetimi ve 1. 

Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde alınan kararlarla gerçekleştirilmiştir. Bu kararlar arasında 20 Ocak 1921'de ilk anayasanın kabulü, 12 Mart 1921'de İstiklal Marşı'nın kabulü, 1 Kasım 1922'de Saltanatın kaldırılması da vardır. Öte yandan 24 Temmuz 1923'te Lozan Barış Antlaşması, 13 Ekim 1923'te Ankara'nın Türkiye Cumhuriyeti'nin başkenti oluşu, 29 Ekim 1923'te Cumhuriyetin ilanı ile Gazi Mustafa Kemal'in Türk devletinin Cumhurbaşkanı seçilmesi yine bu Mecliste onaylanarak kabul edilmiştir. Atatürk bir konuşmasında "Büyük Millet Meclisi,Türk Milletinin asırlar süren arayışlarının özü ve onun bizzat kendisini idare etmek şuurunun canlı bir timsalidir" diyerek Büyük Millet Meclisi'nin önemini vurgulamıştır. 

Binanın Bölümleri Koridor Koridorun sol tarafında ve odalarda 1918-1923 yılları arasındaki olaylar, tarih sıralamasına göre yağlıboya tablo, fotoğraf, belge, bazı objeler, harp silah araç gereçleri ve modelleriyle anlatılmaktadır. Koridorun sağ tarafında ve odalarda ise Meclis çalışmaları birinci ve ikinci dönem mebuslarına ait fotoğraf, yağlı boya tablo, belge, hatıra eşyaları ve bazı objeler sergilenmektedir. Riyaset Divanı-Bakanlar Kurulu Odası Girişte, koridorun solundaki ilk odadır. Burası icra vekilleri heyeti odası olarak kullanıldığı gibi,Riyaset Divanı odası olarak da kullanılmıştır. Burada Sivas Kongresi'nde kullanılan başkanlığa ait masa, ortada uzunca bir masa ile sandalyeler teşhir edilmekte, odanın duvarlarında ise Cumhuriyet'in ilanından sonraki ilk Bakanlar Kurulu üyelerinin fotoğrafları bulunmaktadır. 

Oda ilk hali korunarak teşhir edilmektedir. Encümen Odası (Komisyon Odası) Koridorun solundaki ikinci oda olup, mecliste çeşitli konuların komisyonlar tarafından incelendiği odadır. Odada Mondros Müterakesi'nden başlayarak Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkışı, Amasya Tamimi, Erzurum ve Sivas Kongreleri ve Misak-ı Milli belge, fotoğraf ve bazı objelerle anlatılmaktadır. Odada sergilenen en önemli eser Erzurum Kongresi'nde kullanılan mühürdür. Dinlenme Odası Koridorun solundaki üçüncü odadır. Meclis kulisi olarak kullanılmıştır. Odada Mustafa Kemal'in Ankara'ya gelişini anlatan bir yağlı boya tablo yer almaktadır. Meclisin açılışı, Sevr ve Lozan anlaşmalarına göre Türkiye'nin durumu 1. ve 2. İnönü muharebeleri fotoğraf, belge ve haritalarla anlatılmaktadır. Ayrıca Kurtuluş Savaşı'nda kullanılan telefon santralı, bazı harp araç ve gereçleri Gümrü Antlaşması sırasında Kazım Karabekir Paşa'ya hediye edilen gümüş yemek takımı sergilenmektedir. Şer'iye Encümeni Odası Koridorun solundaki dördüncü odadır. Bu odada yasa tekliflerinin anayasaya uygunluğu görüşülürdü. Kurtuluş Savaşı'nın son aşaması olan Büyük Taarruz fotoğraf, belge ve haritalarla anlatılmaktadır. Odada Misak-ı Milli'yi temsil eden sembolleri taşıyan bir halı, istiklal madalyaları, Gazi Mustafa Kemal ve arkadaşlarını Meclis balkonunda gösteren yağlıboya tablo sergilenmektedir. İdare Odası Koridorun solundaki beşinci oda Meclis idare odası olarak kullanılmıştır. Odada İstiklal Marşımız, Kurtuluş Savaşı'na katılan komutanların fotoğrafları, Mudanya Mütarekesi, Lozan Barış Antlaşmaları ile ilgili belgeler, Ankara'nın Başkent oluşu, Cumhuriyetin ilanı, Mustafa Kemal'in Cumhurbaşkanı seçildikten sonra meclisteki konuşması ve Cumhurbaşkanı iken çekilen fotoğrafı, Mustafa Kemal'e ait baston, mavzer mühürler ile Mustafa Kemal'in Kurtuluş Savaşı'nda kullandığı dürbün, üniforma örnekleri, 23 Nisan 1920'de meclis binasına asılan Recep Peker imzalı bayrak, Büyük Millet Meclisi'ne Hanımlar Esirgeme Derneği'nin hediye ettiği üzeri yazılı örtü sergilenmektedir. İdare Odası Koridorun sağındaki beşinci ve altıncı odalar meclisin idari odaları olarak kullanılmıştır. Bugün altıncı oda müze idare odası olarak kullanılmaktadır. Beşinci odada ise birinci ve ikinci dönem mebuslarına ait fotoğraflar, hüviyet vesikaları, TBMM tarafından mebuslara hediye edilen mavzerler, istiklal madalyaları, rozetler, belgeler ve özel hatıra eşyaları sergilenmektedir. 

Meclis Toplantı Salonu Koridorun sağında yer alan büyük salon toplantı salonudur. Burası ilk haliyle teşhir edilmektedir. Salonun ortasında Başkanlık ve Divan üyeleri kürsüsü, kürsünün arkasında eski yazıyla "Hakimiyet Milletindir" yazısı yer almaktadır. Kürsünün karşısındaki sıralar Bakanlar Kurulu, yanlardaki sıralar milletvekilleri, sağdaki balkon kordiplomatik, soldaki balkon dinleyiciler, balkon altları ise yerli ve yabancı basın temsilcileri yeri olarak kullanılmıştır. Meclisin 23 Nisan 1920'de toplandığı bu salonda bulunan kürsü, Ankaralı bir marangoz tarafından yapılarak meclise hediye edilmiş, sıralar Ankara Öğretmen Okulu'nun uygulama sınıfından, iki petrol lambası ile sac sobalar civar kahvehanelerden, büro malzemeleri ise resmi dairelerden getirilerek, Ankara'da kurulmakta olan ve millet egemenliğine dayanan ilk meclis binasının temelleri milletle birlikte burada atılmıştır. 

Mescit Müze girişinin sağındaki ilk odadır. Sade bir görünümü olan bu odada seccade ve Kuran rahleleri teşhir edilmektedir. Reis Odası (Meclis Başkanı Odası) Sağdan ikinci oda olup Mustafa Kemal'in Meclisteki çalışma odasıdır. İlk hali korunarak teşhir edilmektedir. Sade bir görünümü olan bu odada çok önemli kararlar alınmıştır. Bu odada milli bayramlarda zaman zaman sergilenen Cumhurbaşkanlığı mührü müzenin en önemli ve en seçkin eserleridir. Alt Kat Müzenin alt katı bugün fotoğrafhane, eser depoları ve sergi salonu olarak kullanılmaktadır.


fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.muze.gov.tr/tr/muzeler/cumhuriyet-muzesi

colaboração:  Maiza Rocha


Rio Capibaribe ganha exposição multimídia no Museu da Cidade do Recife - Pernambuco - Brasil

O público terá a oportunidade de apreciar fotografias do rio desde a década de 1940 até os dias atuaisFoto: Maíra Erlich/ divulgaçãoInspiração de poetas, músicos e fotógrafos, o Rio Capibaribe ganha, a partir desta sexta-feira (20), às 17h, uma exposição de longa duração no Museu da Cidade do Recife, no Forte de Cinco Pontas. A mostra Capibaribe meu rio, que tem curadoria da arquiteta Betânia Corrêa e do historiador Dirceu Marroquim, reúne fotografias, áudios imagens cartográficas e curtas-metragens. A entrada é gratuita.



O público terá a oportunidade de apreciar fotografias do rio desde a década de 1940 até os dias atuais clicadas por Alexandre Berzin, Alexandre Severo, Eduardo Queiroga, Beto Figueiroa e Maíra Erlich, além de áudio de poetas que citam o Capibaribe, como Manuel Bandeira, João Cabral de Melo Neto, Renato Carneiro Campos, Josué de Castro e Cida Pedrosa.



O visitante também assistirá a curtas sobre o rioFoto: Alexandre Severo/ divulgação



Após o passeio pelas vozes e fotos do Capibaribe, o visitante assistirá a curtas sobre o rio, no Cine Canoa. Serão exibidos curtas de Kátia Mesel, Lula Queiroga e João Castelo Branco; a animação de Lúcia Matos com o rio sendo mostrado no século XIX e o vídeo feito pelo remador Rafael Lima. No espaço, será exibido também o vídeo que apresenta o Projeto Parque Capibaribe.

ESPAÇO EDUCATIVO - Haverá um espaço dedicado aos estudantes com contação da história baseada no cordel Rio das Capivaras, escrito por Mariane Bígio e ilustrado por Emerson Pontes. Das páginas do folheto nasceu dona Capiba, fantoche de uma capivara, criado pelo artista plástico Marcelo Figueiredo. As escolas interessadas devem fazer agendamento prévio pelo e-mail educativomcr@gmail.com ou pelo telefone 3355.9558.


fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://entretenimento.ne10.uol.com.br/artes-visuais/noticia/2015/03/17/rio-capibaribe-ganha-exposicao-multimidia-no-museu-da-cidade-do-recife-537620.php

Cientistas descobrem por que obras de Van Gogh estão ‘embranquecendo’

Segundo pesquisadores belgas, iluminação dos museus e gás carbônico provocam reações químicas que deixam o vermelho esbranquiçado

O quadro analisado, Wheat Stack Under a Cloudy Sky, de 1889, tem os tons vermelhos esbranquiçados por causa da iluminação azulada sobre a obra(Divulgação/ Universidade da Antuérpia/VEJA)

Um grupo de cientistas da Universidade de Antuérpia, na Bélgica, descobriu que reações químicas provocadas pela iluminação dos museus estão "embranquecendo" a cor vermelha dos quadros do pintor holandês Vincent Van Gogh (1853-1890). O estudo, liderado pelo professor belga de química Koen Janssen, foi publicado neste mês no jornal acadêmico Angewandte Chemie.

Usando técnicas de tomografia e de difração de raios X, os pesquisadores analisaram amostras do quadro Wheat Stack Under a Cloudy Sky, de 1889, exposto no Museu Kröller-Müller, na Holanda. Eles notaram que, quando o óxido de chumbo, responsável pelos pigmentos vermelhos do quadro, entra em contato com a luz azulada e com o gás carbônico, transforma-se em outros compostos de chumbo de cor esbranquiçada.



"Chumbo vermelho, usado por Van Gogh e muitos outros pintores ao longo da história, é muito sensível à luz azul. Trata-se de um composto que absorve preferencialmente esse tipo de comprimento de onda azulado", afirmou ao site de VEJA Koen Janssen. Segundo o estudioso, os museus precisam eliminar a iluminação azulada - de LED, diz, é a mais comum - sobre as obras para diminuir a deterioração.

O químico afirma que o processo de esbranquiçamento do vermelho ocorre em quatro fases. Na primeira, quando a luz infringe sobre o óxido de chumbo, os elétrons são lançados nesse semicondutor, que gera um óxido de chumbo altamente reativo. Na segunda fase, esse óxido de chumbo reativo captura gás carbônico e água do ar para formar um mineral raro, o plumbonacrita. O mineral exótico reage, em uma terceira fase, para um hidróxido de carbonato de chumbo, o hidrocerusita. Na quarta e última etapa, a hidrocerusita pode ser convertida em cerusita, também conhecida como "chumbo branco", bastante usada por pintores para atingir tons esbranquiçados.

Em 2013, pesquisadores europeus iniciaram uma pesquisa similar para investigar a razão da cor amarela de algumas obras de Van Gogh ganhar tons amarronzados. Os primeiros resultados também apontaram para reações causadas pela iluminação de LED. Desde então, cientistas estão alertando os curadores de museus que a iluminação LED, embora seja mais econômica e amigável ao ambiente, pode prejudicar as pinturas do artista holandês e de outros pintores contemporâneos a ele, como o francês Paul Cézanne (1839-1906).

fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://veja.abril.com.br/noticia/ciencia/cientistas-descobrem-por-que-obras-de-van-gogh-estao-embranquecendo

PROPUESTA 3: EL MUSEO ES MUCHO MÁS… · en CULTURA, MUSEO,MUSEOGRAFÍA, MUSEOLOGÍA, OPINIÓN. ·




Cuando suceden tiempos como los que estamos viviendo casi todos, tiempos de depresión económica gobernados por gente que desprecia la cultura, de la mano de burocracias administrativas que contemplan las inversiones culturales como un lujo prescindible, pero dilapidan recursos en otras cosas incomprensibles. Es cierto que, tal como se conciben a veces las inversiones culturales, no solo son una dilapidación de dinero contante y sonante, sino que son verdaderas operaciones encubiertas para premiar a los fieles y leales amigos, para generar actividad del ladrillo, para captar dinero oscuro, etcétera. Los telediarios nos dejan todos los días y a todos con caras de idiota; nosotros ya ni los vemos, preferimos que nos insulten a la antigua usanza y en directo.

Archivo EVE

La cultura es mucho más, muchísimo más que todo cuanto estas misma burocracias pueden llegar a imaginar. Los pueblos, las naciones, no son conglomerados de solares una al lado del otro; tampoco son extensiones enormes de edificios y chalets adosados una pegado al siguiente, que acogen a masas de personas que se levantan todos los días, y se levantan muy temprano para trabajar hasta la extenuación; hay que pagar esa casa adosada al banco que no perdona. Recordemos los que Edward Burnett Tylor dijo a finales del siglo XIX sobre la cultura:

[…] es el conjunto complejo que incluye conocimiento, creencia, arte, moral, ley, costumbre y otras capacidades y hábitos adquiridos por el hombre como miembro de la sociedad [R.B. Taylor, Primitive Culture, vol. 1, New York, 1874, p.1].


Actualmente, para nosotros la cultura ya no significa la idea popular de refinamiento y sofisticación, ni la habilidad de ciertas personas llamadas cultas para manipular ciertos aspectos de la civilización que aportan testigos. Por lo tanto, la cultura es el propio modo de vida de las personas en la medida en que una sociedad es una organización formada por esas personas para compartir valores, pautas de comportamiento, formas de ocio, entretenimiento, conocimientos e intereses. Cuando nos cuentan que las inversiones en cultura son un lujo prescindible – ideario neoliberal, con la paradoja de que son muy votados aun estando corruptos* hasta las cachas -, es que la burocracia política no entiende en absoluto el concepto universal de cultura.


La cultura dispone de muchas y diversas manifestaciones, pero sean cuales fueren, existe un hecho incuestionable: toda cultura es aprendida no pudiendo ser heredada genéticamente. Los museos, como cualquier otra institución, forman parte de ese mecanismo fundamental de generación de cultura, ya que guardan y protegen los testigos materiales de lo que hoy ya es inmaterial; el museo es la forma en la que los humanos podamos guardar nuestra cultura, y mantener a la vista nuestra capacidad más sublime de generar belleza. ¿Es esto un lujo? Los mediocres: ministerios con lacayos del poder, diputaciones, ayuntamientos consideran a los museos como lugares semidesérticos donde se conservan objetos curiosos, que nos cuentan “cosas” exóticas de un pasado que ya no es, sin tener la más mínima capacidad de influir positivamente en la forma de pensar y de vivir ese las personas.

Portada de Super Super Magazine

La cultura que los museos son capaces de difundir va mucho más allá de exponer esqueletos, vasijas, artefactos, esculturas, etcétera. Los museos son los guardianes de nuestras señas de identidad; somos lo que somos – en la bondad y belleza -, gracias a lo que nos enseñan esos objetos expuestos en nuestros queridos museos. Esos objetos nos permiten reconocernos y aprender incluso de nosotros mismos en relación con ellos. Ya estamos viendo, desde la cara del horror, que los salvaje integristas destruyen museos como queriendo destruir las señas de identidad y los más entrañable de un pueblo, saben donde hacen más daño después de matar a inocentes. Si atacan a los museos es por algo. Otra forma de salvajismo es abandonar el desarrollo de la cultura y ansiar el dinero privado, e incluso el dinero público. Cuando se eliminan las bases de la cultura de las personas, lo que se está haciendo en realidad es transformas esas personas en masas inertes, sin sentido crítico, sin capacidad de respuesta, masas fáciles de manipular. Nosotros, los que de una manera u otra estamos defendiendo la cultura, cada uno en el ámbito en el que esté, no puede bajar la guardia y debe seguir luchando; debemos tener conciencia de que, al margen de los terribles tiempos de crisis que estamos sufriendo todos, debemos ayudar a preservar nuestra propia identidad y la de los que nos rodean contra los que quieren destruirla.


(*) Una de las ideas que son motivo de continua reflexión aquí ,es lo de si tenemos los políticos que nos merecemos o no. Nadie entiende como se siguen votando a políticos con casos de corrupción abiertos y como se pueden seguir presentando a las elecciones. No entendemos como se puede votar a un partido a todas luces corrupto, en un país dirigido por un presidente corrupto. No entendemos como uno de libros más vendido del 2014 haya sido el “escrito” por Belén Esteban, ni como es posible que el diario que más se vende con diferencia en este país sea deportivo. Como es posible que la película más taquillera sea “Torrente”. No entendemos como es posible que bodrios infumables, horribles, machistas, agresivos, violentos, degradantes, insultantes, sean líderes de audiencia en TV en prime time. Un país en el que se habla demasiado de fútbol… y podríamos seguir hasta el infinito y más allá. Hay mucho que hacer, y no podemos bajar la guardia aquellos que podemos trabajar para que las cosas cambien aunque sea muy lentamente. ¡Ánimo!

fonte: @edisonmariotti #edisonmaritti Espacio Visual Europa (EVE)

Draw Yourself Happy: Drawing, Creativity + Your Brain --- Desenho parece causar interações neurais que dão origem ao prazer. As pessoas perguntam: Por que você desenha? O que eles realmente querem saber é se eles são susceptíveis de fazer seus cérebros se sentir tão bom como o seu faz quando você desenha.

Forget Sudoku. Draw.


We do lots of things to promote our well being, become more resilient and ward off decline—we eat our veggies, exercise regularly, and imbibe green tea and red wine. Some of us give our brains a workout, as well, doing crossword puzzles, playing games, learning new skills or languages, or dancing (which increases volume in the hippocampus improving memory, according to studies). Now empirical evidence confirms what many of us have felt all along, Drawing and making art are good for you.


Making art positively affects the brain and enhances stress resistance. In a peer-reviewed article, “How Art Changes Your Brain: Differential Effects of Visual Art Production and Cognitive Art Evaluation on Functional Brain Connectivity”, the authors stated that their research was the first to demonstrate the neural effects of visual art production on psychological resilience in adulthood.


Using functional magnetic resonance imaging (fMRI) in a sample group of twenty-eight post-retirement adults (with no professional artists or art historians in the group), the research team examined the brain’s default mode network (very simply, regions of the brain associated with internal thought as opposed to action) to determine whether there was an evident change in the brains of those who made art, what they termed visual art production, or in those who evaluated pieces of art (cognitive art evaluation) resulting in different effects on the functional interplay of the brain’s default mode network.
Making Happiness: The Brain, Art + Creativity




They observed that the visual art production group showed greater spatial improvement in specific functional connectivity than the cognitive art evaluation group. “Moreover, the functional connectivity in the visual art production group was related to psychological resilience [a protective personality characteristic that allows individuals to control negatives effects of stress and thus enables a successful and healthy functioning even in stressful life conditions].”


A different team’s recent research indicates drawing develops your brain. “The people who are better at drawing really seem to have more developed structures in regions of the brain that control for fine motor performance and what we call procedural memory,” explains Dr. Rebecca Chamberlain, Laboratory of Experimental Psychology University of Leuven, Belgium, lead author of the article, “Drawing on the right side of the brain: A voxel-based morphometry analysis of observational drawing.” In this study using a scanning method called voxel-based morphometry, the researchers studied how observational drawing tasks affect the brain, examining a cohort of forty-four graduate art students and non-art students.


They measured structural differences in the brain’s grey matter and white matter in both the art students and non-art students. They correlated grey matter and white matter volume and performance on drawing tasks. What these scans revealed is stimulating: the art students had significantly more grey matter in the cerebellum and medial frontal gyrus (areas involved with fine motor control). And, that drawing relates to changes in fine motor structures in art and non-art students. Also, the scans revealed that the art students had more grey matter in the precuneus in the parietal lobe, an area of the brain linked to a wide spectrum of integrated tasks, including creativity, visuo-spatial imagery and more. (For those still holding to the notion of artists’ right brain dominance, this study showed increased grey and white matter in both the left and right brain structures.)




Again, this is no surprise to visual artists, designers and illustrators who have held firmly to the conviction that drawing is indeed thinking and intuitively have been prime investigators of visual perception and the visual brain. In a short film, “Milton Glaser Draws & Lectures” by C. Coy, esteemed designer Glaser, who wrote a book titled Drawing is Thinking, says, “The act of drawing makes me conscious of what I’m looking at…Drawing has always been a primary way of encountering reality…Drawing is essential to understanding form.”




“… we must look upon artists as persons whose observation of sensuous impression is particularly vivid and accurate, and whose memory for these images is particularly true.”—Hermann von Helmholtz, German scientist and philosopher, 1871






Dr. Lora Likova, a cognitive scientist at Smith-Kettlewell, might agree with Glaser. She writes (Likova, 2012), “We may not be aware of the complexity of drawing, but when analyzed in detail it becomes clear that drawing is an amazing process that requires precise orchestration of multiple brain mechanisms; perceptual processing, memory, precise motor planning and motor control, spatial transformations, emotions, and other diverse higher cognitive functions, are all involved. In terms of the multiple-intelligence theory (Gardner, 1983), drawing heavily employs such categories as bodily-kinesthetic and visuo-spatial intelligence .”


This amazing process of drawing, whether observational or conceptual, depends on diverse brain regions:
cerebellum (major brain region): movement
frontal lobe: reasoning, planning, movement, emotions, problem solving
parietal lobe: movement and orientation, spatial relationships, recognition, perception of stimuli, linked to a role in creativity
occipital lobe: vision, visual processing
temporal lobe: perception and memory


Robert L. Solso, Ph.D., who headed the Cognition Lab at the University of Nevada-Reno, conducted MRI scans of two people drawing portraits. One subject of his study was Humphrey Ocean, named by the National Portrait Gallery in London as one of the foremost portrait artists of the 20th century, and the other, the control subject, was a Stanford graduate student who had no formal art training.In his article, “About Faces, in Art and in the Brain” (Solso 2000), Dr. Solso explains that when the scans were compared results indicated that Ocean showed greater activation in the right frontal area than did the novice, which suggests that the expert “used ‘higher order’ cognitive processing. In effect, he could be ‘thinking’ a face, as well as ‘seeing’ it.”


According to this small study, Glaser is correct, Drawing is thinking.


People who draw develop their brains but that doesn’t answer the question why it feels so good to draw. Why do we give in to this artistic impulse? Could there be a neural chemical reward resulting from this activity? Is it biologically motivated?




When you draw, dopamine is released. In Parkinson Disease patients a lack of dopamine is associated with tremors and difficulty with coordination, according to neurologist Dr. Rivka Inzelberg, Tel Aviv University’s Sackler Faculty of Medicine. Dr. Inzelberg observed that Parkinson Disease patients treated with a synthetic dopamine-precursor pill, levodopa (L-DOPA) exhibited greater creative thinking. Dopamine is involved in the brain’s reward system, which also is the system associated with increasing creativity and lowering inhibitions. According to a study, “Enhanced Creative Thinking under Dopaminergic Therapy in Parkinson Disease,” “PD [Parkinson Disease] patients treated with dopaminergic drugs demonstrated enhanced verbal and visual creativity as compared to neurologically healthy controls…Dopaminergic agents might act through the reduction of latent inhibition, resulting in widening of the associative network and enriched divergent thinking.”


“Dopamine is produced in the brainstem, which is the oldest part of the brain evolutionarily speaking, but the dopamine is released in the newest region of cortex, the part that we use to create ideas, make decisions, and plan our actions. Thus, we feel rewarded when we create new objects or actions. And since creativity is based on the decisions made by the creator, the reward system kicks in when we are in control and inventing things that we have thought of ourselves. Freedom and ownership are part and parcel of the neurochemistry of the arts,” writes James E. Zull, Professor of Biology, Biochemistry, and Cognitive Science and Founding Director of the University Center for Innovation in Teaching and Education at Case Western Reserve University.


Drawing seems to cause neural interactions that give rise to pleasure. People ask, Why do you draw? What they really want to know is if they are likely to make their brains feel as good as yours does when you draw.

So tell them, Drawing makes your brain better and happier.



fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.printmag.com/featured/draw-yourself-happy-drawing-creativity-your-brain/

Elevated Origins: Radical new theory suggests Stonehenge was base of an above-ground celestial altar



The iconic profile of the world renowned prehistoric monument Stonehenge, found in Wiltshire, England, is unmistakable. The hewed standing stones rise up out of the earth in a testimony to ancient ideals, technology, and spirituality. One man believes that with our modern view we’re missing the point of Stonehenge, and to fully understand the purpose and use of it, we must think as our ancient ancestors did.






Computer rendering of the overall site of Stonehenge and surrounds. Public Domain









Art critic, historian and former curator Julian Spalding is proposing that the Stonehenge we know today may have been merely the support for a series of elevated wooden platforms. These platforms could have been used for spiritual ceremonies, elevating religious leaders off the ground - bringing humans closer to the heavens and the gods.

Spalding explains to The Guardian, “In early times, no spiritual ceremonies would have been performed on the ground. The Pharaoh of Egypt and the Emperor of China were always carried – as the Pope used to be. The feet of holy people were not allowed to touch the ground. We’ve been looking at Stonehenge from a modern, earth-bound perspective.”

No physical evidence has been found to back up the historian’s claim.

The exact purpose of Stonehenge is not known, but some researchers believe it was built as an ancient calendar to mark seasons and the movements of the sun and moon. Others say it was a place of healing, or dying, or perhaps a place of worship.

MORE

Spalding’s new theory suggesting that Stonehenge, built between 3000 and 2000 B.C., could have been an “ancient Mecca on stilts,” is tantalizing. It draws links between other sky-reaching ancient monuments around the globe, such as pyramids found in Egypt and Central America, and the three-tiered circular altar Temple of Heaven in China.


Majestic pyramids reach to great heights in Egypt. Anthony Doudt/Flickr


Temple of Heaven. The three-tiered monument rises into the sky, symbolizing a relationship between heaven and earth. John Coppi, CSIRO / Wikimedia Commons

Spalding believes the Stonehenge site might have sported a “raised altar reached via ramps or stairs where thousands of prehistoric people might have worshiped in a more elevated style,” reports The Washington Post.







There is some skepticism over the new theory. Oxford University archaeology emeritus professor Sir Barry Cunliffe tells The Guardian, “He could be right, but I know of no evidence to support it.”

Still others feel the idea might be plausible.

Aubrey Burl, an archaeologist and authority of prehistoric stone circles, says "There could be something in it. There is a possibility, of course. Anything new and worthwhile about Stonehenge is well worth looking into, but with care and consideration.”

The past years have brought many new discoveries at Stonehenge and Salisbury Plain, quickly changing the way researchers understand the site and the ancient people who lived there.

In 2014 archaeologists revealed the results of a four-year-long project to map the hidden landscape beneath the surface of the Stonehenge environs, and what they found is nothing short of amazing. Through their high-tech devices they found a landscape teeming with burial mounds, chapels, shrines, pits, and other structures, which had never been seen before, including another massive megalithic monument composed of 60 giant stones stretched out along a 330-meter long c-shaped enclosure.

According to The Independent, the discovery dramatically altered the prevailing view of Stonehenge as the primary site in the landscape. Instead it presented the Salisbury Plain as an active religious center with more than 60 key locations where ancient peoples could carry out sacred rituals and fulfil their religious obligations.


Some of the newly-discovered monuments found by high-tech radars in the Stonehenge landscape. Credit: University of Birmingham

Spalding’s theories can be found in his new book “Realisation” which “explores our ancestors’ understanding of the world, offering new explanations of iconic works of art and monuments,” writes The Guardian.

As further investigations are done across Salisbury Plain and at the famous Stonehenge itself, perhaps more information will come to light that supports Spalding’s theory. In the meantime, the public will flock to Stonehenge to enjoy the beauty of the ancient site and the mystery that remains thousands of years after it was created.

Speaking to The Washington Post, Spalding concludes, “I think they welcome the idea that there’s a very fresh way of looking at this remarkable place.”






fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti  http://www.ancient-origins.net/news-history-archaeology/elevated-origins-radical-new-theory-suggests-stonehenge-020260#sthash.RtAJ7GOf.dpuf

Cultures entwine in vivid forms in Mexican Museum exhibition

A few artists in the Mexican Museum’s “Maestros: 20th Century Mexican Masters” merit the slightly grandiose claim that the exhibition’s title makes. But the selection on view is too small and too uneven to make an adequate case for anyone.


A visitor can almost feel in the air, though, the excitement with which the institution is looking forward to the time, still a few years away, when new quarters will give it the space to do justice to Mexican masters. In February, the museum board appointed a new president and CEO,Cayetana Gómez, who comes from Mexico City with extensive experience in museum development.
Earlier this week, the San Francisco Board of Supervisors voted unanimously to grant the Mexican Museum a 66-year lease, renewable for 33 years, on the patch of downtown city land it will occupy when it enters a new permanent facility in 2018, as the cultural facet of the ambitious 706 Mission Street residential development project being undertaken by Millennium Partners.
“Maestros” and the humble Fort Mason exhibition space it occupies give faint feeling for the vision and promise of exhibitions and collection display possible to the Mexican after its permanent facility has opened.
Some names among the “Maestros” will be familiar — Diego Rivera, Jose Clemente OrozcoJose ZunigaLeonora CarringtonJose Luis Cuevas — though the works that represent them may not be.
Graphic arts predominate, and in a couple of instances they surpass paintings here by the same artists, as in the case of Roberto Montenegro, whose untitled 1926 aquatint of two peasant women has a simple formal power far greater than his untitled 1942 oil painting.
A strong strain of surrealism runs through the survey, as it would through any overview of modern Mexican art. The entwining of ancient Mesoamerican, colonial and post-colonial Christian and other European cultural influences gave modern Mexican art multiple dialects of vivid pictorial expression.
A viewer might think passingly of Edvard Munch or late Picasso, as well as of modern Mexican influences, upon seeing Francisco Corzas’ fiery color lithograph “Artist’s Model” (1969).
Alejandro Colunga’s all-but-undecodeable untitled 1976 acrylic painting evokes a mulch of Mexican Catholic and statelessly irreverent imagery and impulses, both comic and sincere.
Cuevas’ dazzlingly complex lithograph “The Sorceress” (1969) bespeaks an inventive hand and imagination so driven as to leave detailed interpretation foundering.
The biggest surprise here may be Mathias Goeritz’s “Commentary on Psalm 117” (c. 1970): a gessoed wood panel entirely covered with gold leaf.
It gestures back in time to the lineage of gold-ground medieval and early Renaissance paintings and askance at similar works in a completely irreligious secular spirit by Yves Klein (1928-1962).
In case Psalm 117 doesn’t leap to mind, it reads, in the King James Version: “Praise the Lord, all ye nations: praise him, all ye people./ For his merciful kindness is great toward us: and the truth of the Lord endureth for ever. Praise ye the Lord.”
Goeritz’s piece can stand for the challenge that the Mexican Museum’s collection promises to offer to our viewing habits when we finally see it properly arrayed.
Yvette Gellis at Toomey Tourell: Too little contemporary painting delivers a sense of adventure either to informed or uninitiated viewers. Count the work of Los Angeles painter Yvette Gellis an exception.
Her paintings, in Toomey Tourell’s final exhibition at its Geary Street address, make a bracing impression. Their unpredictability is rooted in materials as well as style. One piece has a Plexiglas panel pegged to its surface, which serves both to activate all the work’s details in surprising fashion and as a symbol of Gellis’ rethinking of what she made.
Ruched gauze emerges from the surface of another small work, like a studio secret inadvertently divulged but then allowed to show.
The wonderful “Ruin in Pink” (2014) typifies in many ways the work Gellis shows here. At its lower left corner, cruciform bands on a white ground hint at a viewless window, seeming to invite light to stream throughout the picture. Dark-hued knife and brushstrokes spring forth suggesting stacked books or planks, giving way to a flurry of detail in the painting’s upper right quadrant — a nearly pure instance of how the painter’s hand can set a viewer’s eye dreaming.

The uneven success of Gellis’ work in this selection testifies to her willingness to strike out in any direction for the sake of her art’s liveliness.



fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.sfgate.com/art/article/Cultures-entwine-in-vivid-forms-in-Mexican-Museum-6132315.php