Listen to the text.

quarta-feira, 25 de março de 2015

Moderna galerija --- Museum of Modern Art Tomšičeva 14 SI-1000 Ljubljana, Slovenia


Zbirke MG


Zbirke Moderne galerije so dosegljive na spletnem naslovu museums.si, ki pa je v fazi razvoja in postopnega dopolnjevanja umetniških del iz naših zbirk.
 


Moderna galerija hrani nacionalno zbirko slovenske umetnosti 20. stoletja (slikarsko, kiparsko, zbirko grafik in risb, fotografsko zbirko in zbirko videa in elektronskih medijev) in zbirko del drugih narodov nekdanje Jugoslavije. Nacionalna zbirka predstavlja osnovne točke v razvoju tradicije slovenske moderne in sodobne umetnosti od začetka 20. stoletja naprej. Zbirke v Moderni galeriji niso togo ločena polja, marveč se dinamično povezujejo in kombinirajo.

Slikarstvo
Moderna galerija hrani 1301 slik, od katerih so bile vse najpomembnejše že večkrat predstavljene v nizu stalnih postavitev ali v okviru različnih, predvsem retrospektivnih in preglednih razstav.

Kiparstvo
Kiparski fond Moderne galerije obsega 502 skulpturi. Tako kot najpomembnejše slike so bili tudi vsi ključni in reprezentančni kipi že večkrat predstavljeni in publicirani.

Grafika
Moderni galeriji je uspelo zbrati 3079 grafičnih listov domačih in tujih umetnikov. Njihovi najpomebnejši (slovenski) avtorji so: Božidar Jakac, Veno Pilon, Franjo Stiplovšek, Avgust Černigoj, Tone Kralj, Miha Maleš, Nikolaj Pirnat, Riko Debenjak, Maksim Sedej, Zoran Mušič, Lojze Spacal, France Mihelič, Marij Pregelj, Vladimir Lamut, Marjan Pogačnik, Karel Zelenko, Vladimir Makuc, Bogdan Borčić, Jože Ciuha, Štefan Planinc, Janez Bernik, Šuštaršič Marko, Tinca Stegovec, Adriana Maraž, Andrej Jemec, Zmago Jeraj, Valentin Oman, Kiar Meško, Metka Krašovec, Gorazd Šefran, Lojze Logar, Bojan Gorenec, Zora Stančić.

Risba
V petdesetih letih je bilo v Moderni galeriji zbranih 11.069 risb. Največ jih je galerija pridobila z dvema tudi sicer najobsežnejšima donacijama leta 1986 (volilo Marja Preglja) in leta 1996 (donacija Mile Kačičeve - risbe Jakoba Savinška).

Fotografija
Zbirka fotografij Moderne galerije temelji na zbiranju fotografij slovenskih avtorjev - amaterskih in profesionalnih fotografov kakor tudi slikarjev in kiparjev, ki so posegali po fotografskem mediju bodisi kot avtonomnem mediju ustvarjanja ali kot mediju vizualnega dokumentiranja. Z načrtnim zbiranjem fotografij smo pričeli leta 1991. Pred tem v naši instituciji ni bilo tovrstnega fonda. Obstajale so le fotografije nekaterih naših starejših slikarjev, ki smo jih pridobili skupaj z njihovimi zapuščinami.

Časovni okvir zbirke sega od začetka 20. stoletja naprej, vendar hranimo v zbirki tudi nekaj posamičnih fotografij in albumov s konca 19. stoletja. Ker smo z zbiranjem pričeli razmeroma pozno, je zastopanost fotografij prve polovice 20. stoletja razmeroma pomanjkljiva. Z rednimi vsakoletnimi odkupi pridobivamo dela preteklega, polpreteklega in sedanjega časa, zbirko pa bogati tudi prenekatera donacija. Stremimo za tem, da bi zbirka postala relevanten zbir fotografij slovenskih avtorjev druge polovice 20. in 21. stoletja. Obenem si prizadevamo tudi za pridobivanje fotografij naših umetnikov; v zbirki tako že hranimo fotografije nekaterih naših slikarjev: Mateja Sternena, Gojmira A. Kosa, Vena Pilona, Mihe Maleša, Lojzeta Spacala, Zmaga Jeraja in drugih sodobnih umetnikov, ki se posvečajo fotografskemu mediju. Zbirka šteje danes prek 3.000 enot.
Gradivo iz zbirke raziskujemo in razstavljamo, izsledke pa objavljamo v katalogih, ki spremljajo naše razstave ali v strokovnih revijah.

Medijska umetnost, Video, Medmrežni projekti
Zbirka medijske umetnosti nastaja na temelju odkupov avtorskih videov, filmov, instalacij gibljivih slik in medmrežnih projektov. Obsega reprezentativna dela zgodovine medijske umetnosti v slovenskem kulturnem prostoru in je, kljub zaenkrat še skromnemu številu del, generacijsko, izrazno in tehnološko raznovrstna.

Zbirka del drugih narodov nekdanje Jugoslavije
Moderna galerija hrani tudi zbirko 136 del (slike, skulpture, grafiko) umetnikov 20. stoletja z območja nekdanje Jugoslavije; med njimi pomembne stvaritve avtorjev, kot so Jovan Bijelić, Dušan Džamonja, Oton Gliha, Ljubo Ivančić, Frano Kršinić, Petar Lubarda, Nikola Martinoski, Ivan Meštrović, Peđa Milosavljević, Milo Milunović, Frano Šimunović, Miroslav Šutej, Marino Tartaglia, Rudolf Valdec, Vladimir Veličković in Lazar Vozarević.

Museum of Modern Art

Tomšičeva 14
SI-1000 Ljubljana, Slovenia
Phone:
+386 (0)1 2416 800,
+386 (0)1 2416 834
Fax: +386 (0)1 2514 120
E-mail: info@mg-lj.si

fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.mg-lj.si/node/22
--

Historical Overview


When the National gallery, at that time the only national collection of art, moved to its new premises in the thirties, it became apparent that a juxtaposition of historical works representing the hallowed national art tradition and contemporary works by living artists was no longer appropriate. To present contemporary art, not just a new building but a separate institution - fulfilling the twofold function of housing the museum collection and showing exhibitions, as well as functioning as an educational centre for modern art - was required. According to the original idea, the Moderna galerija was even to act as an art dealer, and its facilities were meant to include artists' studios. This ambitious project was able to begin when the heirs of the industrialist Dragotin Hribar donated a considerable sum of money to fund the museum. The initiative was provided by Dr. Izidor Cankar, an art historian, critic, writer and diplomat, who decisively cooperated throughout in the creation of the concept of the new museum of art. The architectural design was made by a renowned Slovene architect Edvard Ravnikar. The construction works, almost completed by 1941, were brought to a halt at the outbreak of war and the building served as a military warehouse until 1945. After the end of the war, building continued, and the first exhibition opened in November 1947; in line with the spirit of the time, four prominent Soviet artists of Socialist Realism were presented. The Moderna galerija was formally founded by decree of the government of the People's Republic of Slovenia on 30 December 1947, which took effect on 3 January 1948. The painter Gojmir Anton Kos was the first director of the gallery (1948-49), followed by Dr. Karel Dobida (1952-57). Zoran Kržišnik, who had actually been the manager of the Moderna galerija since 1947, succeeded him in 1957 and held this position until 1986. From 1986 to 1992, the director of the Moderna galerija was Dr. Jure Mikuž, and from 1992 on Zdenka Badovinac.

Lively exhibition activities began immediately after the founding, and the first permanent exhibition presenting Slovene art from Impressionism until 1950 opened in 1951. The Moderna galerija has prepared a series of important exhibitions and other presentations, many of which have been pivotal in the development of Slovene art. Some of these are: the exhibition of Slovene Impressionism in 1949, which was an important victory over extreme ideological dogma; the exhibition of Riko Debenjak and Stane Kregar in 1953, which opened up the question of Abstract art; the Henry Moore exhibition in 1955, which gave a powerful stimulus to Modernist tendencies; and the first international graphic art exhibition in the same year, which began the important tradition of international biennials of graphic art. In later years, too, the exhibitions at the Moderna galerija were often key events. Crucial for the avant-garde movement in the sixties were the exhibitions of the OHO group in 1968 and in 1969. The 1976 exhibition of the three abstract painters, Tomo Podgornik, Tugo Šušnik and Andraž Šalamun, introduced a new understanding of the Abstract painting and its tradition. In 1979 Moderna galerija presented an important historical exhibition Slovene Art 1945 - 1978 and in 1986 an exhibition on Expressionism and the New Objectivity in Slovenia.

The Moderna galerija, of course, continued throughout these years to stage retrospective exhibitions and major survey shows presenting key Slovene artists and artistic phenomena. The Museum has started its exhibition programme of international contemporary art in the early 1950s, and it is still one of the museum's major concerns.

The significance of the international exhibition programme in the work of Moderna galerija has grown considerably and the major names in contemporary world art are regularly presented in individual and group exhibitions.

The building

The Moderna galerija is one of the first important works of Edvard Ravnikar (1907-1993), who was the central personality in Slovene architecture after the Second World War, both as an architect and urban planner and as a teacher. Ravnikar made the outline design proposals in 1936, and completed the plans in 1939. His scheme was the result of careful thought on the needs and functions of a museum of contemporary art. He designed a building in which the exhibition spaces were not hierarchically differentiated, while, at the same time, allowing sufficient flexibility for display areas to be adapted to individual works of art or collections. The idea of a central hall giving access to all the other exhibition rooms makes it possible to mount various exhibitions and displays independently, while the neutral space allows individual approaches to the presentation of particular exhibits. In general, the Moderna galerija building has managed to synthesize the tradition of Plečnik's architecture, which is best seen in the stone facade and windows, with the principles and forms of contemporary rationalist and functionalist architecture. This duality shows the way in which Ravnikar's architectural language changed during this time, since from a starting point in Plečnik's school he had arrived at the principles of Modern rationalism. (In fact, in 1939, Ravnikar worked for a time with Le Corbusier.) However, in this synthesis of languages there is no eclecticism, but an approach which matches the dual needs of a Museum building, which, on the one hand, has to fulfil a representative function, and on the other, must be laid out as practically and functionally as possible.


Museum of Modern Art

Tomšičeva 14
SI-1000 Ljubljana, Slovenia
Phone:
+386 (0)1 2416 800,
+386 (0)1 2416 834
Fax: +386 (0)1 2514 120
E-mail: info@mg-lj.si

Cumhuriyet Müzesi

Binanın Tarihçesi Ankara Ulus meydanında bulunan I. Türkiye Büyük Millet Meclisi binasının inşaasına, 1915 yılında başlanmıştır. İlkin İttihat ve Terakki Cemiyeti kulüp binası olarak tasarlanmış binanın planı evkaf mimarı Salim Bey tarafından yapılmış, inşasına ise kolordunun askeri mimarı Hasip Bey nezaret etmiştir. 
 
 Cumhuriyet Müzesi
 
 
Türk mimari stilinde olan iki katlı binanın en belirgin özelliği duvarlarında Ankara taşı (ANDEZİT) kullanılmış olmasıdır. Meclisin, 23 Nisan 1920'de bu binada toplanması kararlaştırıldığında henüz bitirilmemiş olan bina, milli bir heyecanın eseri olarak milletin katkısıyla tamamlanmıştır. 23 Nisan 1920 ile 15 Ekim 1924 tarihleri arasında I. Türkiye Büyük Millet Meclisi olarak kullanılan bina daha sonra Cumhuriyet Halk Fırkası Genel Merkezi ve Hukuk Mektebi olarak işlevini sürdürmüş, 1952 yılında Maarif Vekaletine devredilmiş, 1957 yılında ise müzeye dönüştürülmek üzere çalışmalara başlanmıştır. 
 
Bina 23 Nisan 1961'de "Türkiye Büyük Millet Meclisi Müzesi" adıyla halkın ziyaretine açılmıştır. Atatürk'ün doğumunun 100. Yılını kutlama programı çerçevesinde, 1981 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı Eski Eserler ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından restorasyon Ve teşhir-tanzim çalışmaları sonucu 23 Nisan 1981 tarihinde "Kurtuluş Savaşı Müzesi" adıyla yeniden ziyarete açılmıştır. I. Türkiye Büyük Millet Meclisinin Açılışı 23 Nisan 1920'de Meclis etrafında binlerce kişi büyük bir kalabalık halinde Meclis'in açılışını beklemişlerdir. Gerekli törenlerden sonra Meclis 115 temsilci ile ilk toplantısını yapmıştır. Meclisin ilk açılış konuşmasını ise Meclis Başkanlığı'na seçilen en yaşlı üye Sinop Mebusu Şerif Bey gerçekleştirmiştir. "Saygı değer hazır bulunanlar; Hilafet ve hükümet merkezinin geçici kaydıyla yabancı kuvvetler tarafından işgal edildiği, bağımsızlığın her bakımdan kısıtlandığı bilinmektedir. Bu vaziyette baş eğmek, milletimizin kendisine teklif edilen yabancı esaretini kabul etmesi demektir. Ancak tam bağımsızlık ile yaşamak kararlılığında olan ezelden beri hür ve bağımsız yaşayan milletimiz bu esaretini kesin ve kararlı bir biçimde reddetmiş ve derhal vekillerini toplamaya başlayarak yüce Meclisini vücuda getirmiştir. Bu yüce Meclisin reisi sıfatıyla ve Allah'ın yardımıyla milletimizin iç ve dış tam bağımsızlığı dahilinde, geleceğini bizzat düzenleyerek ve bütün dünyaya ilan ederek Millet Meclisini açıyorum." 
 
Bu açılış konuşmasından sonra Ankara mebusu Mustafa Kemal söz alarak Meclisin hangi azalardan teşekkül edeceğine dair aşağıdaki açıklamayı yapmıştır. "Yüce Meclisiniz bildiğiniz gibi olağanüstü yetkilere sahip olarak yeniden seçilmiş saygıdeğer milletvekilleriyle, taarruz ve işgale uğramış saltanat merkezinden canlarını kurtararak buraya gelen saygıdeğer milletvekillerinden oluşmuştur. Kaçıp gelebilecek milletvekilleriyle birlikte bir yüce Meclisin meydana getirilmesi ancak yeni uygulanan seçim tarzıyla söz konusu olmuştur. 
 
Bu anda Meclisiniz yasal olarak toplanmış bulunmaktadır." 24 Nisan 1920 günü Meclis ikinci toplantısını yapmış ve Mustafa Kemal oybirliğiyle Meclis Başkanlığı’na seçilmiştir. Mustafa Kemal bu toplantıda uzun ve anlamlı bir konuşma yapmış, "Artık yüce meclisin üzerinde bir güç yoktur" diyerek meclisin önemini vurgulamıştır. Kurtuluş Savaşı, Gazi Mustafa Kemal'in başarılı yönetimi ve 1. Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde alınan kararlarla gerçekleştirilmiştir. Bu kararlar arasında 20 Ocak 1921'de ilk anayasanın kabulü, 12 Mart 1921'de İstiklal Marşı'nın kabulü, 1 Kasım 1922'de Saltanatın kaldırılması da vardır. Öte yandan 24 Temmuz 1923'te Lozan Barış Antlaşması, 13 Ekim 1923'te Ankara'nın Türkiye Cumhuriyeti'nin başkenti oluşu, 29 Ekim 1923'te Cumhuriyetin ilanı ile Gazi Mustafa Kemal'in Türk devletinin Cumhurbaşkanı seçilmesi yine bu Mecliste onaylanarak kabul edilmiştir. Atatürk bir konuşmasında "Büyük Millet Meclisi,Türk Milletinin asırlar süren arayışlarının özü ve onun bizzat kendisini idare etmek şuurunun canlı bir timsalidir" diyerek Büyük Millet Meclisi'nin önemini vurgulamıştır. Binanın Bölümleri Koridor Koridorun sol tarafında ve odalarda 1918-1923 yılları arasındaki olaylar, tarih sıralamasına göre yağlıboya tablo, fotoğraf, belge, bazı objeler, harp silah araç gereçleri ve modelleriyle anlatılmaktadır. 
 
Koridorun sağ tarafında ve odalarda ise Meclis çalışmaları birinci ve ikinci dönem mebuslarına ait fotoğraf, yağlı boya tablo, belge, hatıra eşyaları ve bazı objeler sergilenmektedir. Riyaset Divanı-Bakanlar Kurulu Odası Girişte, koridorun solundaki ilk odadır. Burası icra vekilleri heyeti odası olarak kullanıldığı gibi,Riyaset Divanı odası olarak da kullanılmıştır. Burada Sivas Kongresi'nde kullanılan başkanlığa ait masa, ortada uzunca bir masa ile sandalyeler teşhir edilmekte, odanın duvarlarında ise Cumhuriyet'in ilanından sonraki ilk Bakanlar Kurulu üyelerinin fotoğrafları bulunmaktadır. 
 
Oda ilk hali korunarak teşhir edilmektedir. Encümen Odası (Komisyon Odası) Koridorun solundaki ikinci oda olup, mecliste çeşitli konuların komisyonlar tarafından incelendiği odadır. Odada Mondros Müterakesi'nden başlayarak Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkışı, Amasya Tamimi, Erzurum ve Sivas Kongreleri ve Misak-ı Milli belge, fotoğraf ve bazı objelerle anlatılmaktadır. Odada sergilenen en önemli eser Erzurum Kongresi'nde kullanılan mühürdür. Dinlenme Odası Koridorun solundaki üçüncü odadır. Meclis kulisi olarak kullanılmıştır. Odada Mustafa Kemal'in Ankara'ya gelişini anlatan bir yağlı boya tablo yer almaktadır. Meclisin açılışı, Sevr ve Lozan anlaşmalarına göre Türkiye'nin durumu 1. ve 2. İnönü muharebeleri fotoğraf, belge ve haritalarla anlatılmaktadır. 
 
Ayrıca Kurtuluş Savaşı'nda kullanılan telefon santralı, bazı harp araç ve gereçleri Gümrü Antlaşması sırasında Kazım Karabekir Paşa'ya hediye edilen gümüş yemek takımı sergilenmektedir. Şer'iye Encümeni Odası Koridorun solundaki dördüncü odadır. Bu odada yasa tekliflerinin anayasaya uygunluğu görüşülürdü. Kurtuluş Savaşı'nın son aşaması olan Büyük Taarruz fotoğraf, belge ve haritalarla anlatılmaktadır. Odada Misak-ı Milli'yi temsil eden sembolleri taşıyan bir halı, istiklal madalyaları, Gazi Mustafa Kemal ve arkadaşlarını Meclis balkonunda gösteren yağlıboya tablo sergilenmektedir. İdare Odası Koridorun solundaki beşinci oda Meclis idare odası olarak kullanılmıştır. 
 
Odada İstiklal Marşımız, Kurtuluş Savaşı'na katılan komutanların fotoğrafları, Mudanya Mütarekesi, Lozan Barış Antlaşmaları ile ilgili belgeler, Ankara'nın Başkent oluşu, Cumhuriyetin ilanı, Mustafa Kemal'in Cumhurbaşkanı seçildikten sonra meclisteki konuşması ve Cumhurbaşkanı iken çekilen fotoğrafı, Mustafa Kemal'e ait baston, mavzer mühürler ile Mustafa Kemal'in Kurtuluş Savaşı'nda kullandığı dürbün, üniforma örnekleri, 23 Nisan 1920'de meclis binasına asılan Recep Peker imzalı bayrak, Büyük Millet Meclisi'ne Hanımlar Esirgeme Derneği'nin hediye ettiği üzeri yazılı örtü sergilenmektedir. İdare Odası Koridorun sağındaki beşinci ve altıncı odalar meclisin idari odaları olarak kullanılmıştır. Bugün altıncı oda müze idare odası olarak kullanılmaktadır. Beşinci odada ise birinci ve ikinci dönem mebuslarına ait fotoğraflar, hüviyet vesikaları, TBMM tarafından mebuslara hediye edilen mavzerler, istiklal madalyaları, rozetler, belgeler ve özel hatıra eşyaları sergilenmektedir. Meclis Toplantı Salonu Koridorun sağında yer alan büyük salon toplantı salonudur. 
 
Burası ilk haliyle teşhir edilmektedir. Salonun ortasında Başkanlık ve Divan üyeleri kürsüsü, kürsünün arkasında eski yazıyla "Hakimiyet Milletindir" yazısı yer almaktadır. Kürsünün karşısındaki sıralar Bakanlar Kurulu, yanlardaki sıralar milletvekilleri, sağdaki balkon kordiplomatik, soldaki balkon dinleyiciler, balkon altları ise yerli ve yabancı basın temsilcileri yeri olarak kullanılmıştır. Meclisin 23 Nisan 1920'de toplandığı bu salonda bulunan kürsü, Ankaralı bir marangoz tarafından yapılarak meclise hediye edilmiş, sıralar Ankara Öğretmen Okulu'nun uygulama sınıfından, iki petrol lambası ile sac sobalar civar kahvehanelerden, büro malzemeleri ise resmi dairelerden getirilerek, Ankara'da kurulmakta olan ve millet egemenliğine dayanan ilk meclis binasının temelleri milletle birlikte burada atılmıştır. 
 
Mescit Müze girişinin sağındaki ilk odadır. Sade bir görünümü olan bu odada seccade ve Kuran rahleleri teşhir edilmektedir. Reis Odası (Meclis Başkanı Odası) Sağdan ikinci oda olup Mustafa Kemal'in Meclisteki çalışma odasıdır. İlk hali korunarak teşhir edilmektedir. Sade bir görünümü olan bu odada çok önemli kararlar alınmıştır. Bu odada milli bayramlarda zaman zaman sergilenen Cumhurbaşkanlığı mührü müzenin en önemli ve en seçkin eserleridir. Alt Kat Müzenin alt katı bugün fotoğrafhane, eser depoları ve sergi salonu olarak kullanılmaktadır.
 
fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.muze.gov.tr/tr/muzeler/cumhuriyet-muzesi
 
colaboração: Maiza Rocha

Budapest: Un musée européen dédie au flipper

Star des bars dans les années 80, le flipper retrouve un second souffle en Hongrie, où un passionné a créé le plus grand musée dedié au billard électrique en Europe.

Moyennant huit euros, chaque visiteur peut jouer autant qu’il le veut sur une des 140 machines que compte le musée, tenu par Balazs Palfi. Cet ancien gestionnaire de fonds de 42 ans a acheté sa première machine il y a six ans sur un site d'enchères, alors qu'il se désolait de voir les flippers disparaître des bistrots. Depuis, la collection du joueur s'est étoffée, avec des acquisitions dans une quinzaine de pays, notamment aux Etats-Unis, en Grande-Bretagne et en France
. Des visiteurs jouent au flipper dans le "Musée du flipper" à Budapest, le 14 mars 2015 - AFP




Editions limitées

Parmi les trésors de l’établissement, un jeu de 1871 ou encore une «Dancing Lady» où un score élevé fait apparaître une ballerine dansant en tutu rose. Il compte également des raretés comme l'édition limitée «ACDC Medieval Madness», dont la valeur est estimée à près de 10.000 euros.Le lieu compte aussi un atelier, où tous les flippers sont remis en état. Comme dans tout musée, chaque appareil est accompagné d'une notice portant la date, le nom du concepteur et le nombre d'unités produites.
L'attraction la mieux notée de Budapest

Plus petit que son aîné de Las Vegas, le musée de Balazs Palfi est devenu culte en Europe: bien qu’il n’accueille que 200 à 400 personnes par semaine, dont la moitié des étrangers, l’établissement est l'attraction la mieux notée de Budapest sur Tripadvisor. Le propriétaire des lieux affirme: «A l'époque communiste, les flippers ont été autorisés avant le Coca-Cola, et ils sont devenus très vite des objets cultes». Il ajoute: «Cet attachement se perpétue». Selon lui, près de 300 machines restent encore exploitées dans les bars. Au milieu des années 1990, la Hongrie comptait environ 20.000 machines soit un pour 500 habitants.


fonte: @edisobnmariotti #edisonmariotti http://www.20minutes.fr/insolite/1569691-20150323-budapest-musee-europeen-dedie-flipper

Indian Wells : Bientôt un « stade-musée » ?



Souvent surnommé le « 5eme Grand Chelem », le Masters 1000 d'Indian Wells souhaiterait avoir un autre point commun avec deux d'entre eux. À l'instar de Wimbledon et de Roland-Garros, les organisateurs du tournoi californien aimeraient en effet construire leur musée, combiné à un troisième stade.




Un troisième stade faisant également office de musée avec pour thématique l'histoire du tennis. L’idée vient de Raymond Moore, le directeur général d’Indian Wells. « Nous aimerions construire un stade qu'on appellerait 'stade-musée', a-t-il ainsi expliqué dimanche. Nous serions les premiers à avoir cela au monde : Wimbledon a son musée, Roland-Garros aussi, mais nous, nous voulons avoir un stade qui serait aussi un musée. » Selon les organisateurs du Masters 1000 californien, les plans de ce projet seraient déjà prêts, présentant une capacité de 4 500 à 5 000 places, et les demandes de permis de construire déjà déposées auprès des autorités locales. Ne manque donc plus que l’accord de Larry Ellison, propriétaire du tournoi. « Il réfléchit et nous a dit qu'il nous donnerait sa réponse bientôt, a ajouté Raymond Moore. Si le projet voit le jour, il y aura dans ce musée une partie dédiée à l'histoire de ce tournoi (...) Nous avons déjà assemblé la plus belle collection d'objets (liés au tennis) au monde ».

Avec déjà deux stades pouvant accueillir 16 000 (Stadium 1) et 8 000 (Stadium 2) personnes, Indian Wells aurait atteint un nouveau record de fréquentation pour l’édition 2015, notamment marquée par le retour de Serena Williams après quatorze années de boycott. Le directeur général estime que l’enceinte pourrait être prête « certainement pour 2017 ».
 
fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.sport365.fr/tennis/atp/indian-wells-bientot-un-stade-musee-1220452.shtml

Peu endommagé, le Musée du Bardo rouvre ses portes ce mardi

Lieu d'un attentat terroriste revendiqué par le groupe djihadiste État islamique (EI) mercredi 18 mars, le Musée du Bardo, à Tunis, n'a néanmoins pas constaté de graves dégâts. L'établissement culturel rouvrira donc ses portes au public demain, comme annoncé en fin de semaine dernière.

«Au niveau du musée, il n'y a pas de vrais dégâts. Quelques éclats par-ci, par-là, mais pas grand-chose. Des choses petites, réparables. Les pièces archéologiques en elles-mêmes sont intactes», a déclaré Moncef Ben Moussa, conservateur de l'établissement culturel.

La réouverture, moins d'une semaine après cette attaque tragique ayant coûté la vie à 21 personnes, est donc maintenue. «C'est un défi mais c'est aussi un message [...]. Ce qui s'est passé nous touche tous mais nous voulons dire [que les auteurs de l'attentat]n'ont pas atteint leur objectif», a précisé Moncef Ben Moussa.

Ce responsable a par ailleurs affirmé qu'un travail avait commencé pour «renforcer la sécurité». «Cela ne veut pas dire que les mesures de sécurité manquaient, mais il y avait peut-être quelque part une faille qu'il faudrait, à cette occasion, réparer», a-t-il ajouté, alors que le chef de l'État, Béji Caïd Essebsi, a lui-même reconnu des défaillances. Un touriste français de retour de Tunis a, lui, affirmé dans un témoignage recueilli à Marseille qu'on entrait dans le musée «comme dans un moulin».

fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.lefigaro.fr/arts-expositions/2015/03/23/03015-20150323ARTFIG00086-musee-du-bardo-peu-de-degats-materiels-avant-la-reouverture.php

 
L'établissement culturel tunisien, visé par un attentat mercredi 18 mars, rouvre ses portes demain. Ses trésors archéologiques sont intacts.






Museu Naval inaugura exposição sobre a primeira Missão de Paz da ONU coordenada pelo Brasil

Para comemorar os dez anos da primeira missão de paz da ONU sob a responsabilidade do Brasil (a Missão das Nações Unidas para a Estabilização no Haiti (MINUSTAH)), o Museu Naval inaugurou, no dia 5 de março, a exposição “O Brasil e a MINUSTAH: 10 Anos em Missão de Paz no Haiti”. A mostra apresenta o estilo de vida dos militares da Marinha do Brasil que estão em Porto Príncipe, fazendo com que o visitante estabeleça relação direta, principalmente com os Fuzileiros Navais que estão Haiti, por meio de conversas via Skype e estímulos gerados com a ambientação museográfica.

O circuito expositivo inicia no Pátio d'Armas, com uma barraca montada e encerra no 2° andar do museu, depois do Check Point, posto de controle de transeuntes que funciona como blitz no Haiti. Além de objetos doados por pessoas que vivenciaram o conflito e peças informativas sobre a MINUSTAH e o pessoal envolvido, a exibição apresenta ainda o capacete com marcas de disparo de arma de fogo, cedido pelo Museu do Corpo dos Fuzileiros Navais e que salvou a vida de um militar.

“O Brasil e A MINUSTAH: 10 Anos em Missão de Paz no Haiti” ficará exposta até o dia 26 de julho, de terça a domingo, das 12h às 17h. O Museu Naval fica na Rua Dom Manuel, 15, Praça XV, Centro, Rio de Janeiro (RJ). Entrada franca. Outras informações: 2ª a 6ª, das 9h às 16h30: 2533-9165 / 2532-5992; Sábado e Domingo: 2104-5506 ou faleconosco@dphdm.mar.mil.br
 
Capacete que salvou militar com marca de disparo de arma de fogo
 
 
fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.marinha.mil.br/noticias/museu-naval-inaugura-exposi%C3%A7%C3%A3o-sobre-primeira-miss%C3%A3o-de-paz-da-onu-coordenada-pelo-brasil
 

Museos: Diálogo entre Objetos · en CULTURA, MUSEO, MUSEOGRAFÍA, MUSEOLOGÍA, OPIN

En las exposiciones permanentes de los museos, se exponen los objetos de manera que pueden entrar en comunicación unos con otros, homólogos de otras épocas, incluso pueden dialogar con los objetos actuales, los del hoy. Así, lo antiguo puede dialogar con lo moderno, oriente con occidente, una materia con la otra, fotografía con pintura, artefactos y arte. Se trata, pues, de crear diálogos cruzados entre los objetos.

 
Richard Kuiper, “Bodegón”

Los diálogos se pueden establecer en casi todos los museos del mundo; el arte actual pude dialogar con el arte antiguo; la cultura romana puede dialogar con la del plástico y con Apple Macintosh; los fósiles pueden dialogar con las máquinas, la arqueología, con la tecnología y sus aparatos.

 
Archivo EVE

Naturalmente, se requiere disponer de los elementos con los cuales puede dialogar cada uno de los objetos del museo; pero ha de ser un diálogo muy abierto, se puede plantear con objetos cotidianos, que se hallan en el mercado, que son objetos de serie, etcétera. Así, por ejemplo, las cerámicas sigiladas romanas fueron producciones hechas en serie, al servicio de las clases medias urbanas, objeto de comercio a veces lejano, ya que solían llegar a Hispania cargamentos hechos en el sur de las Galias, en Sicilia, Turquía o norte de África…, de forma muy parecida a como nosotros nos llegan los vasos, platos, cucharas, tenedores de papel, de plástico fabricados en China o Taiwán. ¿Puede ser posible el diálogo entre estos dos colecciones de objetos? ¿Puede establecerse un diálogo entre estatuas, esculturas, relieves y terracotas clásicas con estas imágenes de plástico de la cultura kitsch de nuestros días? ¿No eran las terracotas helenísticas objetos seriados que representaban a seres sobrenaturales como nuestras vírgenes y santos hechos de plásticos fluorescente? ¿Pueden dialogar los escarabéos egipcios con nuestras medallas y escapularios protectores?

 
Roxy Paine

Este tipo de intervenciones requieren que los objetos que van a ser comparados, ya sean volumétricos o fotografías, se coloquen justo al lado de los elementos de la exposición permanente, ya sea en vitrinas o soportes efímeros de cartón o similares. En todo caso, no se pueden disociar. Se trata de establecer una comunicación entre contrarios, con lo cual han de estar expuestos juntos.

 
Ornamento religioso de una tienda de Tijuana, México (Archivo EVE)

Para construir la exposición hay que partir de la base de que los objetos que se establecen como contrarios en los diálogos sean muy diferentes y claramente evidentes, de modo que las interrelaciones se puedan establecer fácilmente en algunos casos, aun cuando siempre habrá casos mucho menos evidentes, y, por lo tanto, mucho más difícil de interpretar.

 
Yuken Teruya Studio, “Bolsas de cielos estrellados”

Por ello proponemos habilitar expositores efímeros, de cartón o similares, si se trata de objetos y, en el caso de que sean imágenes, se puede recurrir al recurso similar del póster publicitario.

Una de las mejores fórmulas para dinamizar este tipo de exposiciones es conseguir que los objetos que se exponen como contraste y parte del diálogo fueran aportados por los propios visitantes, empresas relacionadas con el museo de una manera u otra, amigos del museo o colaboradores de entidades públicas o privadas que intentan dar a conocer algún aspecto de su trabajo, de sus productos o de sus ideas.


Montaje de Lang Baumman

Resumiendo, es posible concebir otro museo que transforme nuestras viejas instituciones en armas de futuro. Los museos, desde los más pequeños hasta los más grandes, proporcionan un entramado de conocimientos, ideas y valores que son insustituibles en las sociedades actuales. Ciertamente, que el museo esté en la vanguardia de las ideas es una responsabilidad de los museólogos directamente, pero también de los educadores y al conjunto de la comunidad.

La museografía está atravesando una fase muy difícil y complicada, los cambios que impone la globalización son grandes a todos los niveles; provocan incertidumbre y la presencia de las nuevas tecnologías de la información y la comunicación (TIC) se convierte en una necesidad que no podemos eludir. Este es el verdadero desafío del museo local.
 
 
fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti Espacio Visual Europa (EVE)IÓN