Listen to the text.

sábado, 30 de maio de 2015

Près de 300 oeuvres de Rodin exposées au Musée des beaux-arts de Montréal

(Cogeco Nouvelles) - Le Musée des beaux-arts de Montréal présente « Métamorphoses. Dans le secret de l'atelier de Rodin », du 30 mai au 18 octobre 2015.


Photo: site internet Musée des beaux-arts de Montréal


L’exposition, imaginée et mise en tournée aux États-Unis par le Musée des beaux-arts de Montréal en collaboration avec le musée Rodin de Paris, réunit près de 300 œuvres. Il s’agit de la plus importante exposition consacrée à Rodin au Canada dont certains chefs-d’œuvre sont exposés pour la première fois en Amérique.

Métamorphoses. Dans le secret de l’atelier de Rodin révèle le travail de l’artiste face aux matériaux – terre, crayon, aquarelle, plâtre, marbre, bronze – avec ses collaborateurs, modèles, praticiens, fondeurs, sous l’œil des témoins, photographes et écrivains.

L’exposition éclairera le public sur les pratiques expérimentales de l’artiste – assemblage, fragmentation, agrandissement… –, qui ont révolutionné le langage de la sculpture. L’exposition explique son interaction avec ses multiples collaborateurs sous un jour nouveau. L’usage des matériaux est étudié suivant leur spécificité et le caractère d’innovation que Rodin leur apporte.

L’exposition veut mettre en lumière l’impressionnant travail expérimental de Rodin, exécuté seul ou avec ses collaborateurs, décomposant et recomposant sans cesse ses créations en membra disjecta, comme autant d’éléments lexicologiques qui nourrissent une narration sans fin, renouvelant et le statut de l’artiste et celui de l’œuvre, tous deux en perpétuelle mutation.

(Avec un communiqué du Musée des beaux-arts de Montréal)


fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti 
http://www.985fm.ca/arts-et-spectacles/nouvelles/pres-de-300-oeuvres-de-rodin-exposees-au-musee-des-719577.html

Quand l'invention déclare sa flamme au design au musée du Cnam

Imaginé par le duo de designers industriels Les Sismo, l’exposition "Invention/design regard croisées", explore du 2 juin 2015 au 16 mars 2016 au Musée des arts et métiers, les liens intimes entre inventeur et designer, jusqu’à la fusion ?


Il y eut d’abord les inventeurs, comme Denis Papin et son autoclave. Puis sont venus les designers de Seb… Et la cocotte-minute moderne était née. "Le but premier du design est d’anticiper, de faciliter les usages pour améliorer la qualité de vie des individus. Et c’est sans doute pour ça que le design est né avec la révolution industrielle", explique Antoine Feroglio, un des deux designers du duo Les Sismo, commissaire de l’exposition "Invention/design, regardes croisés", qui se tient du 2 juin 2015 au 16 mars 2016 au Musée des arts et métiers (Cnam), à Paris.

Une exposition pour expliquer à quoi sert le design par la confrontation des prototypes d’invention, que le Cnam recèle dans ses collections – c’est là que les inventeurs les déposaient avant la création de l’Office national de la propriété industrielle en 1900, devenu INPI en 1951 – avec les objets imaginés par les designers. Du clavier qwerty de la Smith Premier Typewriter N°10 de 1913, à la souris sans fil Apple Magic Mouse. Ou du premier kit chaîne, pédalier et moyeu de bicyclette de Hurtu, Diligeon et Cie de 1986 au vélo aigle Alérion de Keim en 2014..


fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti http://www.usinenouvelle.com/article/quand-l-invention-declare-sa-flamme-au-design-au-musee-du-cnam.N332399

Museum of the City of Lodz -- Muzeum Miasta Łodzi ma swą siedzibę w jednym z najbardziej efektownych budynków Łodzi, dawnym Pałacu Poznańskich.

Museum


Museum of the City of Lodz is an interdisciplinary facility, collecting antique items from many fields of social life, history, culture and art of the city and professional library with particularly valuable collection of prints connected with Lodz. Previous program activity shows that both historic exhibitions, especially those concerning art, and artistic events, which go beyond the local scope, make the Museum to be perceived as an open facility which meets social expectations and seeks its supporters. 

Reconstructed according to original purpose palace interior with partly saved furnishings and decor serves as exhibition and may also be used as a concert hall. Aside from superficiality of ceremonies and artistic events, we do the job which visitors have no idea about, although its results are visible at every turn. The result of this job are exhibitions, publishing, conducted conservation works and obtained, inventoried and developed items which increase the museum collections.

The Museum has also ambitious plans for the coming years. Its main goal is accomplishment of facility management and its further revitalization program (restoration of hothouse, so called winter garden, full of exotic flora that was originally located on the second floor of the palace, acqusition of new souvenirs after well-known personalities to extend Pantheon of the Great Lodz Citizens)

The Museum spreads cultural, artistic and aesthetic values and shapes cognitive sensitivity by informing about collected sets and enabling contact with them. Teaching through enjoyment and being in a somewhat archaic, ”ancient” surroundings, full of mysteries, raises young people’s interest in the mechanism of the past and develops the habit of communing with the culture and visiting museums or galleries. As a part of the educational program, the Museum workers lead classes based on exhibitions, using not only values of the exhibition, but also the most interesting items. Transfer of knowledge about the history of Lodz in its various aspects as well as shaping proper attitude towards the past and tradition of multi-cultural city and teaching tolerance for dissimilarities and religious differences are the essence of the program.

The offer for the youngests was created as a part of the educational program, adjusting the topics and methods to the age of children. The suggested activities allow for the transfer of knowledge and capacity development, they stimulate the emotional development, curiosity and interests of children.




--pl



Muzeum Miasta Łodzi ma swą siedzibę w jednym z najbardziej efektownych budynków Łodzi, dawnym Pałacu Poznańskich. Pałac wraz z ogrodem usytuowany jest w północnej części miasta, w bliskim sąsiedztwie budynków fabrycznych i domów robotniczych. Wraz z nimi tworzy zespół fabryczno-rezydencjonalny. Początek tej monumentalnej budowli dał narożny, piętrowy, murowany dom mieszkalny o ściętym narożniku wraz z wolno stojącymi zabudowaniami – parterową farbiarnią, drewnianymi budynkami gospodarczymi, placem i ogrodem, które Izrael Poznański zakupił w 1877 roku. Nieruchomość z czasem zmieniała się w kompleks pałacowo-ogrodowy, kilkakrotnie przekształcany w miarę zmieniającego się statusu społecznego rodziny Poznańskich. Budowa rezydencji, często porównywanej do paryskiego Luwru, służyła łódzkiej burżuazji przemysłowej do osiągnięcia prestiżu i utrwalenia swojej tożsamości.

Pałac zaprojektowany był pierwotnie jako oparta o wzorce renesansu francuskiego budowla o charakterze reprezentacyjno-handlowym i mieszkalnym. Autorem projektu, który nie został w pełni zrealizowany, był architekt miasta Hilary Majewski. Pałac zaczął zyskiwać obecną formę w wyniku przebudowy w 1898 roku według projektu Juliusza Junga i Dawida Rosenthala. Decyzja o kolejnej modernizacji została podjęta w 1901 roku już po śmierci Izraela Poznańskiego (zm. w 1900 roku). Projektował i realizował ją Adolf Zelingson, a nadzór nad nią przyjął Franciszek Chełmiński. Prace ukończono w 1903 roku. W tym czasie rezydencja uzyskała kształt architektoniczny podobny do dzisiejszego.






O rodzinie




Izrael Poznański był twórcą jednego z większych przedsiębiorstw bawełnianych w Europie Środkowo-Wschodniej. Był najmłodszym synem Kalmana Poznańskiego, pochodzącego z Kujaw żydowskiego kramarza, farbiarza i kupca, który przybył do Łodzi w 1834 roku na fali przemysłowej imigracji. Protoplasta rodu - Kalman - osiedlił się ze swoją liczną rodziną na Rynku Starego Miasta. Z początkiem lat 40. XIX wieku jego firma - handel towarami łokciowymi i artykułami korzennymi - była jednym z najlepiej prosperujących przedsiębiorstw w mieście. Gdy dalsze lata nie przyniosły spodziewanych sukcesów finansowych, Kalman postanowił przekazać firmę synowi Izraelowi (w 1852 roku) i wraz z żoną Małką przeniósł się do Płocka.



W 1851 roku Izrael ożenił się z Leonią Hertz, córką Mojżesza, sekretarza szpitali żydowskich w Warszawie. Wkładem Izraela do wspólnoty majątkowej była prawdopodobnie niewielka manufaktura oparta na produkcji krosien ręcznych. Leonia wniosła w posagu sklep wyrobów bawełnianych oraz niezwykle cenne powiązania finansowo-kupieckie rodziny Hertzów w środowisku burżuazji warszawskiej. Doskonale skojarzone małżeństwo dochowało się licznego potomstwa (siedmioro dzieci: Ignacy, Herman, Karol, Maurycy, Anna, Joanna Natalia i zmarła w niemowlęctwie Felicja).



Izrael z ambicjami dziedzica rodzinnego majątku rozszerzył działalność handlową, podejmując jednocześnie produkcję tkanin w systemie nakładczym. Ułatwiły mu to predyspozycje zawodowe wsparte edukacją progimnazjalną i praktyką fachową. Od 1859 roku średniej wielkości manufaktura zatrudniała 75 pracowników i produkowała na 50 warsztatach ponad 100 tysięcy metrów bieżących tkanin. W ciągu blisko dziesięciu lat wartość produkcji zakładu wzrosła niemal czterokrotnie, jednak nadal poważnym źródłem dochodów rodziny była działalność handlowa. 
Na początku lat 70. XIX wieku Izrael Poznański szczególnie intensywnie zajął się rozbudową przedsiębiorstwa. Na gruntach położonych między ulicami Drewnowską i Ogrodową powstał zakład wielowydziałowy, zapewniający pełny cykl produkcyjny tkaniny – począwszy od pozyskania surowca z własnych plantacji bawełny w Azji Środkowej, aż do sprzedaży gotowych wyrobów w sieci firmowych sklepów uruchomionych w wielu miastach Królestwa Polskiego i Rosji. Był to dla Poznańskiego okres sukcesów. Na Wszechświatowej Wystawie w Paryżu w 1878 roku prezentowane wyroby łódzkiego fabrykanta uzyskały brązowy medal. Fabryka stała się jednym z najlepiej wyposażonych zakładów przemysłu włókienniczego na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim. 
Izrael Poznański w ciągu niespełna pół wieku pomnożył majątek o wartości 2.150 rubli do sumy 11 milionów. Zbudował prawdziwe imperium włókiennicze, rodzaj „państwa w państwie”. U schyłku XIX wieku na rozległy kompleks przemysłowo-mieszkalny składały się: pałac z ogrodem, zabudowania fabryczne z własną bocznicą kolejową, osiedle mieszkalne dla pracowników oraz inne obiekty użytku publicznego (szkoła, szpital, straż pożarna, sklepy).




W 1889 roku Poznański zrealizował pomysł przekształcenia zakładów w spółkę rodzinną. W licznie rozgałęzionej familii pozycja Izraela była dominująca - został dożywotnim prezesem spółki i dyrektorem zarządzającym. Zmarł 28 kwietnia 1900 roku i pochowano go w mauzoleum rodzinnym na cmentarzu żydowskim przy ulicy Brackiej. Po jego śmierci stanowisko dyrektora generalnego zakładów objął najstarszy syn Ignacy (zmarł w 1908 roku), a następnie zięć Jakub Hertz. Niepowodzenia finansowe w czasie I wojny światowej i w okresie międzywojennym przyniosły zmiany w zarządzaniu firmą. W latach 30. XX wieku przedsiębiorstwo przeszło w ręce przedstawicieli włoskiego Banca Commerciale Italiana, a Poznańscy nie zdołali nigdy odzyskać wiodącej roli w spółce.
Po wybuchu II wojny światowej, 18 września 1939 roku, przedsiębiorstwo i inne obiekty Towarzystwa Akcyjnego Wyrobów Bawełnianych I. K. Poznańskiego przeszły pod komisaryczny zarząd niemiecki, a dwa miesiące później, po wywłaszczeniu polskich i żydowskich akcjonariuszy, w ręce Głównego Urzędu Powierniczego Wschód (Haupttreuhandelstelle-Ost). Następnie fabrykę, po przejęciu udziałów włoskich, przekazano łódzkim Niemcom - Speidelowi i Weberowi, a firma zmieniła nazwę na „Aktion Gesellschaft der Baumwollmanufactur Speidel und Weber et co. K.G”. Po zakończeniu wojny zakłady przeszły na własność państwa w ramach nacjonalizacji przemysłu i nadano im imię Juliana Marchlewskiego.
Rodzina Poznańskich była znana nie tylko z prowadzenia przedsiębiorstwa włókienniczego. Angażowali się oni również w działalność filantropijną. Z ich inicjatywy lub przy ich udziale powstały w Łodzi m.in.: szpital żydowski, pogotowie ratunkowe, cerkiew prawosławna czy Łódzkie Towarzystwo Wzajemnego Kredytu. Rodzina słynęła także z zamiłowania do kultury i sztuki. Warto wymienić kilka osób, których działalność kulturalna zapisała się na kartach historii: Alicja Parizeau (dziennikarka, pisarka wykładowca Uniwersytetu w Montrealu), Zofia Opoka-Loewenstein (działaczka ruchu oporu, szefowa organizacji zajmującej się uchodźcami w Genewie, mecenaska Karola Szymanowskiego), Victor Poznański (malarz kubista, uczeń Alberta Gleizesa), Alfred Savoir (komediopisarz).



Także wielu wśród współcześnie żyjących Poznańskich wykonuje tzw. wolne zawody: muzyków, malarzy, aktorów czy nauczycieli akademickich. Obecnie mieszkają w różnych zakątkach świata, ale większość z nich czynnie uczestniczy w tworzeniu drzewa genealogicznego familii. Jedną z okazji na zacieśnianie więzów między krewnymi był zjazd rodziny Poznańskich w październiku 2010 roku w Muzeum Miasta Łodzi.
1-po-1031-po-1251-po-2511-po-255
1-po-2571-po-2601-po-313dsc_0335



THE KAURI MUSEUM - The Kauri Museum is Northland’s best heritage attraction and the ideal location to learn all about the pioneer culture in Matakohe.

HISTORIC TOTARA HOUSE AND GARDEN TOUR

Totara House is a magnificent 1896 kauri villa set in beautiful heritage gardens, lived in and faithfully preserved for 117 years by the family of George and Emily Smith. The Smith family owned a timber mill at Matakohe and the house is built of kauri from their mill. 

Totara House was bequeathed to The Kauri Museum to be preserved and enjoyed by generations to come. It is a slice of history.

Totara House is now opening its doors to visitors. Group tours are available to view the villa and its beautiful heritage gardens, which include the Heritage Rose collection.



 
 






--

PIONEERS
Matakohe and nearby districts were first settled in 1862 by Albertlanders. The Albertlanders were an organised group of English emigrants who settled around Port Albert in the Kaipara Harbour. 
Recreation of an old laundry


New settlers to the northern part of New Zealand arrived in Auckland by sailing ship. To get to Matakohe the settlers sailed across the Waitemata Harbour to Riverhead, travelled overland by foot or bullock cart to Helensville, and then sailed across the Kaipara Harbour to eventually reach Matakohe via Port Albert and Pahi. 

On arrival, their first task was to erect a dwelling on their block of land. A clearing was made in the dense impenetrable bush and the settlers each built a simple structure using light manuka stakes and nikau palm fronds. These were followed by more substantial homes built with split palings, pit sawn timber and later sawn timber from steam driven sawmills. 

The first industry was rope making, using the native flax fibre. This was soon surpassed by the Northland kauri timber and kauri gum industries. The bush was laboriously cleared using axes, saws and fire. Gradually, farming was established and is now the basis of the economy. 

The Kauri Museum is Northland’s best heritage attraction and the ideal location to learn all about the pioneer culture in Matakohe. Click here to read more about new developments at our Northland museum.


fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti
http://www.kauri-museum.com/the-kauri-museum/historic-totara-house-and-garden-tour_idl=204_idt=5006_id=28418_sid=4313_.html





Ivana Kobilca (20 December 1861–4 December 1926) is the most prominent Slovene woman painter and a key figure of Slovene cultural identity. - Ivana Kobilca (20. december 1861-4 december 1926) je najbolj znan slovenski ženska slikarka in ključna osebnost slovenske kulturne identitete.

She was a realist painter who studied and worked in Vienna, Munich, Paris, Sarajevo, Berlin, and Ljubljana. She mostly painted oil paintings and pastels, whereas her drawings are few. The themes include still lifes, portraits, genre works, allegories, and religious scenes. She has been contradictory and criticised, because she followed movements that had not developed further in later periods.




Ivana Kobilca was born in Ljubljana as a daughter in a wealthy family of a crafstman. Her parents gave great emphasis on education. At first, she learned how to draw, but also French and Italian, in the Ursuline High School in her home town, where her teacher of drawing was Ida Künl. When she was 16, she went with her father to Vienna, where she saw the paintings of old masters that inspired her. From 1879 to 1880, she studied in Vienna, and from 1880 to 1881 in Munich, where she copied the paintings at the gallery of the Academy of Arts. 

From 1882 to 1889, she continued her studies under Alois Erdtelt. In 1888, she participated for the first time in a public exhibition. At the following exhibition in Munich, her work was spotted and praised by the prominent German art historian Richard Muther. and then returned to Ljubljana. In 1890, she painted in Zagreb. In 1891 and 1892, she painted in Paris in the private school of Henri Gervex. 

She became an honorary member (membre associée) of Société Nationale des Beaux Arts. In 1892, she also painted in Barbizon. In 1893, she returned to Ljubljana, visited Florence in 1894, and lived in Sarajevo from 1897 to 1905. From 1906 to 1914, she lived in Berlin, and then returned to Ljubljana. At her death in 1926 in Ljubljana, she was described as the greatest Yugoslav woman painter.



Judging by her social origin, way of living, ideals and work, she was an urban artist. She is one of Slovene realists, who created their most important paintings in the 1880s. Kobilca's greatest tribute to Slovenian art was made during the time she lived abroad. Her greatest impact was on figural painting, especially portraits and paintings of typical people's lives in rustic or urban places. 

Since the time she had spent in Berlin, her most important genre became floral still life. Her early work reflects characteristics of München studio-work. The main colors are dark and brownish, only the pastels are light and rosy. From 1889 onwards her painting became lighter with blue nuances, typical for Parisian art at the time.




From here on, many artists took the next step that led into Impressionism, but Ivana Kobilca did not. In the latest period of her work, her ability to create fresh and interesting paintings started to fade. With some exceptions, her works of that period are dull and impersonal.




Kobilca's best known paintings are Kofetarica (Coffeemadam), 1888; Citrarica (Zitherist), Likarice (Women Ironers), 1891; Holandsko dekle (Dutch Girl), Portret sestre Fani (Portrait of Sister Fani), 1889; and Poletje (Summer), 1889. Her work is on display in all major European galleries.


fonte: @edisonmariotti #edisonmariotti wiki/Ivana_Kobilca
colaboração: Lojzka Špacapan


First solo exhibition of Ivana Kobilca in Ljubljana in 1889


--in
Ivana Kobilca (20. december 1861-4 december 1926) je najbolj znan slovenski ženska slikarka in ključna osebnost slovenske kulturne identitete. Bila je realist slikar, ki je študiral in delal na Dunaju, v Münchnu, Parizu, Sarajevu, Berlinu in Ljubljani. Ona večinoma poslikane oljnih slik in pasteli, ker so njene risbe nekaj. Teme vključujejo tihožitja, portrete, žanrske dela, alegorije in verske prizore. Bila je protislovno in kritiziral, ker je sledila gibanja, ki se je v kasnejših obdobjih ne nadalje razvite.


Ivana Kobilca se je rodila v Ljubljani kot hčerko v premožni družini crafstman. Njeni starši so dali velik poudarek na izobraževanju. Sprva se je naučila, kako pripraviti, temveč tudi francosko in italijansko, v High School Uršulinski v svojem rojstnem mestu, kjer je bil njen učitelj risanja Ida Kunla. Ko je bila stara 16, je šla z očetom na Dunaj, kjer je videla slike starih mojstrov, ki jo je navdihnila. Od 1879-1880 je študirala na Dunaju, in 1880-1881 v Münchnu, kjer je kopiral slike v galeriji Akademije za likovno umetnost. Od 1882-1889, je študij nadaljevala na podlagi Alois Erdtelt. Leta 1888 je sodelovala prvič v javne razgrnitve. Na naslednji razstavi v Münchnu, je bilo njeno delo opazili in pohvalili ugledni nemški umetnostni zgodovinar Richard Muther. in potem se je vrnil v Ljubljano. Leta 1890 je naslikal v Zagrebu. Leta 1891 in 1892 je naslikal v Parizu v zasebni šoli Henrija Gervex. Ona je postala častna članica (membre associée) Société Nationale des Beaux Arts. Leta 1892, je prav tako naslikana v Barbizon. Leta 1893 se je vrnil v Ljubljano, je obiskal Firence leta 1894, in je živel v Sarajevu, od 1897 do 1905. Od 1906-1914 je živela v Berlinu, nato pa se vrnil v Ljubljano. Ob njeni smrti leta 1926 v Ljubljani, je bila opisana kot največji jugoslovanski slikarki.